علت نداشتن آرامش ما انسانها نتیجه ی کینه و نفرتی است که از پیرامون خود در سینه داریم... کینه و نفرت بدون اینکه آگاه باشیم وجود مان را آتش می زند.!!! کینه در فضایِ سینه مانند نوشیدنِ زهر است کینه را از

نوع نگاه ما به جهان هستي نمايانگر فهم ما از عالم است . هنگامی که انسان برای هم آرزوی سعادت می کنند، نیروی درونشنن به امواج مثبت متصل و هماهنگ با زمان می شود. انسانهای مثبت نگر داراي آرامش روحي و رواني

جهان در یک نگاه از سال 1963 میلادی که اولین کوآزار کشف گردید عقل دانشمندان نجومی متزلزل شده است. وقتی پشت رادیو تلسکوپ آرسی بوئه، واقع در پورتوريكو یک کوآزار دور دست را مورد مطالعه قرار می دهند سر را

در حال خرید بودم که صدای پیرمرد دوره گردی به گوشم رسید؛ _آقا این بسته نون چند؟ فروشنده با بی حوصلگی گفت: هزار و پونصد تومن! پیرمرد با نگاهی پر از حسرت رو به فروشنده گفت: نمیشه کمتر حساب کنی؟!! توی اون

ما و همه موجودات کیهان نشین درجای ساکن هستیم بنام فضا که مخلوق است و هر لحظه در حال انبساط است . این مخلوق حیات بخش هوشمند که فضا نام دارد به واسطه هوشمندی خارق العاده توانسته است، تمام امواج وذرات و

در قالب یک بیان نمادین:

"امواجی که از شکستن دل انسانها منتشر می شود، »پیکی است« که شکوائیه دلشکسته را در آنسوِی زمان به ثبت می رسانند.

برای درکِ اکسیرِ مُحبّت » و « ارزشِ حیات » و همچنین اسرارِ ممات ... اگر زمان را آلوده نکنیم!!

همه آنچه را که میخواهیم از دنیا و مافیها ادراک کنیم.

»زمان« در فرصت مناسب به ما خواهد آموخت! بدون تردید.!!!

کردار زشت انسان فقط مکان را آلوده می کند.!

آنچه که زمان را آلوده می کند اندیشه های زشت انسان است.!! » نه « کردارشان !

پندار پلید ابتدا فضایل انسان را می زداید» و به «رذایل حیوانی می آلاید!!

لذا همان اندیشه بعداً تبدیل به فعل می شود وهیچ عمل و رفتاری بدون اندیشه از انسان صادر نمیشود.

انسانهای که زمان را آلوده نمی کنند همراه با زمان و با همه هستی هماهنگ و کائنات را از آن سوی زمان به تماشا نشسته اند.!

سه پرسش سقراط در يونان باستان سقراط به دليل خرد و درايت فراوانش مورد ستايش بود. روزي فيلسوف بزرگي که از آشنايان سقراط بود،با هيجان نزد او آمد و گفت : سقراط ميداني راجع به يکي ازشاگردانت چه شنيده ام؟..

ما از دل و دین در ره دلدار گذشتیم از هر دو جهان در طلب یار گذشتیم گاهی به ره صومعه سرمست دویدیم گاهی ز در میكده هشیار گذشتیم هر چند در این دایره چون نقطه مقیمیم زین مركز آلوده چو پرگار گذشتیم مقصود نشد حاصل هر جا كه دویدیم از آرزوی خویش به ناچار گذشتیم.

ای ارباب هستی سلام بر تو پوست و گوشت و استخوانم و شاهرگها و ومورگهایم و ، تک تک سلول هایم و ، هر آنچه که باعث کردار ها و شکل گیری اندیشه ایم میشود. و هر آنچه که در وجودم بالقوه خلق کرده ای و به ودیعه